از این پنج اشتباه رایج مبتدیان برای تنظیمات دوربین دوری کنید

1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره (بدون امتیاز)
Loading...
از این پنج اشتباه رایج مبتدیان برای تنظیمات دوربین اجتناب کنید

مقاله ای از : جیمز ماهر

در طی سالها من به عکاسان مبتدی زیادی نحوه کار با دوربین را آموزش داده ام و کار آنها را مشاهده کرده ام و با تعداد زیادی از اشتباهات متداول مواجه شده ام که اکثر آنها مرتکب می شوند. اگرچه مباحث بسیار زیادی در رابطه با آموزش عکاسی وجود دارد که عکاس میتواند یاد بگیرد، اما اگر شما بتوانید تنها از این اشتباهات پرهیز کنید یا این اشتباهات را اصلاح کنید، متوجه می شوید که عکس های شما شارپ تر و با کیفیت تر میشوند.

۱-یکی از این اشتباهات این است که ایزو را به اندازه کافی بالا نمیبرند.

قبلا یک تفکر رایج وجود داشت مبنی بر اینکه بهتر است شما هنگام کار با دوربین های دیجیتالی تا حد ممکن از حداقل ایزو استفاده کنید. این موضوع به این خاطر بود که دوربین های دیجیتالی اولیه در ایزوهای بالاتر نویز بسیار زیادی را به عکس می دادند. اما در سال های اخیر این شرایط کاملا تغییر کرده است. دوربین های دیجیتالی جدیدتر این قابلیت را دارند که در ایزوهای ۸۰۰، ۱۶۰۰، ۳۲۰۰ و حتی ۶۴۰۰ برای دوربین هایی که این امکان را دارند، با کیفیت فوق العاده تصویر را ثبت کنند. نویز در مقایسه با قبل بسیار غیرقابل توجه تر است و این مساله بسیار خوشایند و زیباتر است.

این مساله چگونگی عکاسی ما را تحت تاثیر قرار داده است. با اینکه درحین کار با سه پایه ایزو همچنان باید حداقل میزان ممکن باشد، اما در زمانی که بدون سه پایه کار میکنید بهتر است که ایزو را تا حد ممکن بالا ببرید. زمانی که من به تناسب موقعیت خاصی از اپرچر خیلی باز با عدد ۸/۲ استفاده میکنم، معمولا در نور روز از ایزوی ۴۰۰، و در نور سایه روشن از ایزوی ۸۰۰ الی ۱۶۰۰، در شب یا تاریکی غروب هم از ایزوی ۳۲۰۰ و ۶۴۰۰  استفاده میکنم. این ایزو به من اجازه انتخاب سرعت شاتر بیشتر را می دهد تا به وسیله آن در شرایطی که کمترین عمق میدان وجود دارد، لرزش دوربین ناشی از حرکت دستم و یا حرکت اجسام جلوی دوربین به حداقل برسد. عکس های من نیز با استفاده از این تکنیک بسیار شارپ تر است.

در صورتی که شما با مد دستی کار میکنید به شما پیشنهاد میکنم دوربین را از حالت ایزو اتوماتیک خارج کنید. برای اینکه بهتر است شما انتخاب دو تا از سه تا عامل تنظیمات دوربین (سرعت شاتر، اپرچر، ایزو) را به عهده دوربین نگذارید. زیرا ممکن است عکس شمارا در شرایط مختلف خراب کند. بهتر است دوربین فقط یکی از این عوامل را انتخاب کند که بهینه ترین حالت استفاده از دوربین رخ دهد.

۲-استفاده از سرعت شاتر بسیار پایین

برای به حداقل رساندن لرزش دستی دوربین، سرعت شاتر همواره باید مقدار عددی ۱ بر روی فاصله کانونیِ لنز باشد. درواقع اگر شما دارید با یک لنز با فاصله کانونی ۵۰ میلیتری عکاسی میکنید باید سرعت شاتر روی عدد ۱ پنجاهم ثانیه یا تندتر باشد تا مطمئن شوید که عکس شما شارپ است. این مقدار در هنگام استفاده از لنز زوم با اهمیت تر می شود، زیرا فاصله کانونی لنز زوم ۳۰۰ میلیمتر است و ما یک سرعت شاتر به اندازه ۱ سیصدم ثانیه احتیاج داریم تا تصویر تار نشود. به این دلیل که لرزش های خفیف هنگامی که یک محدوده کوچک در فاصله دورتر را بزرگنمایی میکنیم قابل تشخیص تر اند. به همین دلیل است که من معمولا ایزوی دوربین خود را هنگامی که از سوژه ای در فاصله دور عکاسی میکنم بالا میبرم.

برای سوژه های در حرکت به یک سرعت شاتر که به اندازه کافی بالا باشد نیاز است تا آنها را در عکس ساکن کند. من حداقل سرعت شاتر ۱ دویست و پنجاهم ثانیه را برای ساکن کردن افراد در حال حرکت مناسب میدانم. شما حتی به سرعت شاترهای بیشتری احتیاج دارید تا اجسامی مانند ماشین را ساکن کنید.

[irp]

۳-عدم استفاده از جبران نوردهی (+/-) یا مد مناسب نوردهی

اگر از مد اولویت اپرچر یا شاتر استفاده می کنید، جبران نوردهی بهترین کمک شماست، مخصوصا در صحنه های دارای نور غیرواقعی. نورسنجی دوربین شما یک ابزار خلاق نیست -این ابزار تمایل دارد که همه چیز یک تون رنگی خاکستری خنثی بگیرد اما این مساله برای عکس به دلیل ایجاد مقدار زیادی تون تیره یا روشن مشکل ساز است-ممکن است که شما بخواهید آن تون را برای اینکه عکستان خاکستری دیده شود استفاده کنید ولی باید بدانید که تونی که انتخاب میکنید باید برای تصویر طبیعی و واقعی به نظر برسد. این قسمت همان جایی ست که جبران نوردهی به کار شما میاید.

برای مثال در صحنه هایی که دارای برف زیاد یا آسمان روشن اند، دوربین ممکن است دچار این اشتباه گردد که تصویر را بیش از حد تاریک کند تا قسمت های روشن آسمان خاکستری به نظر برسند.

یا اگر شما در شب عکاسی می کنید یا در یک کوچه تاریک هستید، سیستم نورسنج دوربین سعی میکند تا قسمت های بسیار تیره تصویر را به یک خاکستری روشن تر تبدیل کند. برای همین هم تصویر را بیش از اندازه روشن می کند. همچنین مشکلات مشابه این می تواند در تصویرهایی اتفاق بیفتد که هم قسمت بسیار روشن و هم قسمت های بسیار تیره دارند و یا سوژه دارای نور پس زمینه است.

بسیاری از عکاسان دوربینشان را در حالت نورسنجی اشتباهی قرار می دهند. سه حالت نورسنجی وجود دارد: سنجش ماتریسی، سنجش با تمرکز روی میانه، سنجش نقطه ای. نورسنجی ماتریسی به تمام صفحه نوردهی می کند، نورسنجی با تمرکز روی میانه فقط قسمت میانی تصویر را نوردهی می کند و نورسنجی نقطه ای نیز فقط قسمتی را نوردهی می کند که عکاس روی آن فوکوس می کند. من شخصا نورسنجی ماتریسی را خیلی وسیع و نورسنجی نقطه ای را خیلی متمرکز می دانم. برای همین معمولا از نورسنجی با تمرکز روی میانه استفاده می کنم.

 ۴-عدم انتخاب صحیح نقطه فوکوس

بعضی از عکاسان تشخیص نقطه فوکوس را به طور کامل به عهده دوربین می سپارند. این یک تصمیم بسیار نادرست است زیرا دوربین در خیلی از مواقع نقطه فوکوس را اشتباه نشان میدهد و عکس شما را خراب میکند. شما خودتان باید تشخیص نقطه فوکوس تصویر خود را به عهده بگیرید و روی مهم ترین سوژه عکس فوکوس کنید.

همچنین جا دارد خاطر نشان کنیم، در بین عکاسان رایج است که یک لنز ثابت با فاصله کانونی ۵۰ میلیمتر و عدد اپرچر ۱٫۴ یا ۱٫۸ میگیرند و سریعا تصور میکنند میتوانند با اپرچر ۱٫۴ از هرچیزی عکس بگیرند صرفا به این جهت که میتوانند. بعضی از شرایط برای عکاسی با اپرچر ۱٫۴ مناسب است ولی مهم این است که ببینید که عمق میدان در آن عدد اپرچر کم است.

اگر شما با عمق میدان بسیار کم عکاسی میکنید نقطه فوکوس دقیقا و کاملا باید روی مهم ترین سوژه باشد. اگر شما درحال عکاسی از یک فرد هستید و نقطه فوکوس را به جای اینکه روی چشم او قرار دهید روی بینی یا گوش او قرار میدهید، نقطه فوکوس اشتباه شما کاملا قابل تشخیص است و عکس شما را خراب میکند. اغلب من ترجیح میدهم به جای عدد اپرچر ۱٫۸ یا ۲٫۸  پرتره ها را با عدد اپرچر ۴ عکاسی کنم. زیرا با این اپرچر هنوز مقداری از پس زمینه در عکس وجود دارد و بوکه های زیبایی تشکیل میشوند، و همینطور قسمت بیشتری از شخص در فوکوس است. و همچنین خطاهای ناشی از فوکوس را هم کم میکند.

[irp]

۵-استفاده از تثبیت کننده های تصویر در هنگام استفاده از سه پایه

تثبیت کننده های تصویر بر روی لنز یا دوربین به شما کمک می کنند زمانی که بدون سه پایه عکاسی می کنید تصویر شارپ تری بدست بیاورید. با این حال زمانی که دوربین ثابت تر و بدون لرزش تر باشد این تثبیت کننده های تصویر میتوانند باعث به وجود آمدن لرزش های خفیفی بشوند، درنتیجه این لرزش ها باعث اثر معکوس برای این تثبیت کننده های تصویر میشوند. بعضی از مواقع آنها باعث تاری میشوند. پس حتما توجه این باشید که در هنگام استفاده از سه پایه تثبیت کنده های تصویر خاموش اند. زمانی که شما متوجه این شدید که در هنگام استفاده از سه پایه در عکس تاری خفیفی به وجود آمده است، تثبیت کنننده های تصویر و باد محتمل ترین دلایل این اتفاق اند.

 

نتیجه گیری:

نکته اصلی و نهایی این است که اگر شما بتوانید از این اشتباهات رایج عکاسان مبتدی دوری کنید و آنها را در کار خود اصلاح کنید، در مسیر عکاسی بهتر و پیشرفته تر قرار میگیرید.